Światowy okres zniszczeń

      ● Nieznana Epoka – kiedy Księżyc był blisko Ziemi: 2700–2200 BC

      ● Okres wielkiej architektury skalnej: 2700–2500 BC

      ● Światowy okres zniszczeń: 2500–2400 BC

      ● Światowy potop: 2400 BC

      ● Okres wielkiej architektury betonowej: 2400–2100 BC

      ●  Upadek wielkiej światowej cywilizacji: 2200 BC

Charakter obrabianych skał z tego okresu wskazuje, że samo dotykanie (celtem), skały obrabianej powodowało jej obróbkę.

● Od około 2500 lat p.n.e. zaczyna się niszczące, na ogół, przerzeźbianie, niemal wszystkich neolitycznych monumentów kamiennych na świecie, rzeźbą imitującą bloki skalne, głazy lub kamienie. Wiele monumentów na świecie, pozostało wyrzeźbionych tymi dwoma sposobami – rzeźbą gładzoną i rzeźbą okresu zniszczeń. Charakter wyrzeźbień monumentów skalnych, widoczny na całym świecie, jednoznacznie wskazuje na podobny czas, w którym musiały zostać wykonane.

Okres zniszczeń był zapewne interpretowany w ten sposób, że bogowie ukarali ludzi za grzechy i kazali im zniszczyć te wszystkie wspaniałości, które dotychczas stworzyli i wyrzeźbili w kamieniu. Interpretacja ludzi Europy, Egiptu i reszty świata była prawdopodobnie jednoznaczna: oto bogowie ukarali ludzi za grzechy i uniemożliwili im wykończenie wspaniałych pałaców, zamków i domów, które pozwolili im dotychczas wyrzeźbić w skałach. Mało tego – bogowie kazali ludziom to wszystko zniszczyć. Ludzie przystąpili więc do niszczenia, w obawie kolejnego gniewu bogów. Zniszczenia były wykonywane często chaotycznie, lecz nieraz planowo. Monumentów nie niszczono całkowicie, lecz przeważnie częściowo – tak aby bogowie widzieli, który obiekt i jak został zniszczony. Gdyby np. cały posąg zniszczono kompletnie, to bogowie nie wiedzieliby, co zostało zniszczone i cała praca nie miałaby sensu. W ten sposób, znakomita większość neolitycznych monumentów, rozsianych po całym świecie, ocalała i zachowała się w dobrym na ogół stanie.

Początek światowego okresu zniszczeń