● Nieznana Epoka – kiedy Księżyc był blisko Ziemi: 2700–2200 BC
     ● Okres wielkiej architektury skalnej, ok. 2700–2500 BC
     ● Światowy okres zniszczeń: 2500–2400 BC
     ● Światowy potop: 2400 BC
     ● Okres żelaza i betonu: 2400–2100 BC
     ● Upadek wielkiej światowej cywilizacji: 2200 BC

.

Spis treści: Epoka miękkich skał – początki wielkiej światowej cywilizacji ● Problemy Egipcjan z Kalendarzem ● Epoka miękkich skał - księżycowa epoka ● Miękkie skały - świadectwa, dowody.

Epoka miękkich skał. Początki wielkiej światowej cywilizacji.

Epoka miękkich skał, w neolicie (3200–2200 BC), następuje w konsekwencji pojawienia się Księżyca na orbicie Ziemi 13 000 lat temu. Około 3200 BC, Księżyc znajdował się już bardzo blisko Ziemi – blisko orbity geostacjonarnej. Skały zmiękły na tyle, że są ręcznie obrabiane kamiennymi rylcami. Kamienne rylce także zmiękły, jednakże obróbka kamienia była wówczas inna, zupełnie niezwykła – otóż samo dotykanie kamienia obrabianego, specjalnym kamieniem (tzw.

celtem), odznaczającym się większą spoistością, jak np. nefryt, powodowało obróbkę kamienia obrabianego. Dotykanie celtem kamienia obrabianego powodowało przypuszczalnie duże iskrzenie i błyskawiczne rozproszenie ubytków kamienia w powietrzu. Kiedy zaczęto produkcję celtów miedzianychi i brązowych, obróbka skał (przez "dotykanie–iskrzenie"), stała się jeszcze łatwiejsza. Skały będą stale mięknąć, aż do 2400 BC, czyli do momentu, w którym Księżyc opuści orbitę geostacjonarną.

Na przebieg takich właśnie wydarzeń wskazują wyniki badań naczyń kamiennych w starożytnym Egipcie. Otóż w Przeglądzie Geologicznym, vol. 53, nr 9, 2005, czytamy:

Naczynia kamienne starożytnego Egiptu, Franc Zalewski „Prowadzone na terenie Egiptu, od czasów Napoleona, badania archeologiczne pozwoliły wielu muzeom świata uzbierać imponujące kolekcje eksponatów. Jedną z licznych grup zabytków stanowią naczynia kamienne wykonane ze skał krystalicznych. Ich liczba szacowana jest na około 30 000 egzemplarzy. (…) Surowce użyte do produkcji naczyń to takie skały magmowe i metamorficzne jak: bazalt, granit, porfir, dioryt oraz serpentynit i in. (…) Różnorodność form naczyń jest imponująca, zaczynając od płaskich tac, mis, dzbanów kończąc na skomplikowanych formach. Sposób ich obróbki i precyzja wykonania są godne podziwu. (…) Omawiane naczynia kamienne datowane są na lata 3200–2500 p.n.e.

”Potwierdzenie stanowiska inż. Franca Zalewskiego o końcowej dacie wykonywania naczyń kamiennych w Egipcie, ok. 2500 p.n.e., znajdujemy w książce prof. dr hab. Jadwigi Lipińskiej pt. Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 21. „Ograniczenie produkcji naczyń w Nowym Państwie wymownie ilustruje fakt, że w grobowcu Tutanchamona znaleziono tylko 79 kamiennych naczyń, z których trzy wykonano z serpentynu, a resztę z egipskiego alabastru". (Alabaster jest bardzo miękki w porównaniu do twardych kamieni jak granit, dioryt lub bazalt. J.K.).

„(…) okres archaiczny i początek Starego Państwa stanowią czasy najszybszego postępu we wszystkich dziedzinach, a jego rezultatem był wspaniały rozkwit Egiptu w „epoce budowniczych piramid” (rządy III – VI dynastii). Zobaczymy, że tempo rozwoju technicznego gwałtownie maleje w czasach następnych i następuje zastój, przerwany w sposób zasadniczy dopiero w czasach, gdy rządy w kraju objęli Grecy i Rzymianie, wprowadzający nowe zdobycze techniczne”. Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska i Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 9 qq

Naczynia kamienne wytwarzano w tym samym okresie także w wielu innych rejonach świata, jednakże ani wcześniej ani później naczyń z twardych kamieni nigdzie już nie wytwarzano, co wskazuje na księżycową przyczynę wytwórczości naczyń kamiennych, ponieważ twardych kamieni nie można efektywnie obrabiać nawet rylcem diamentowym.
● Na obu półkulach – w jednakowym czasie – nastał neolit, epoka która zapoczątkowała rozwój cywilizacji.

Problemy Egipcjan z kalendarzem

Gdyby niebo w Egipcie wyglądało tak jak obecnie, to nikt przy zdrowych zmysłach nie wyprowadzałby niedokładnego i absurdalnego kalendarza od wylewów Nilu lub gwiazdy Syriusza. Jednakże nieba w ogóle nie było widać w Egipcie, ani z całej Ziemi – przypuszczalnie od 3200 do 2400 p.n.e. Gwiazdy Syriusza ukazującej się jakoby na wschodnim horyzoncie – także nie było widać. To, co uważamy za gwiazdę Syriusza było najjaśniejszym miejscem Słońca, przesuwającego się bardzo wolno po mrocznym niebie. W okresie przesilenia grawitacyjnego 2500–2400 p.n.e. rok słoneczny mógł mieć jedynie kilkadziesiąt dni i tyle samo miesięcy. Dlatego musiano wyznaczać daty na podstawie okresowych wylewów Nilu, które były niedokładne nawet do 6 tygodni.

Oto, co pisze prof. dr hab. Jadwiga Lipińska:
Za dzień Nowego Roku uważano początek wylewu Nilu, przypadający w połowie czerwca. Jednakże wylewy nie rozpoczynały się zawsze w tym samym dniu; (…) znane są przypadki odchyleń dochodzących do 6 tygodni. Niedogodności takiego ustalania początku roku spowodowały, że zaczęto szukać na niebie zjawisk bardziej niezawodnych. (podkr. autora). Dla ustalenia precyzyjnej daty próbowano przypuszczalnie (podkr. autora) również obserwacji Słońca, lecz ostatecznie obrano heliakalny wschód Syriusza. (…)

Znamienne jest też, że prof. dr hab. Jadwiga Lipińska nie najlepiej wyraża się o znajomości astronomii w starożytnym Egipcie: „Z powyższego przeglądu nie wynika specjalnie wysoki stan wiedzy astronomicznej w starożytnym Egipcie”.
Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska i Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 275-276

Prof. dr hab. inż. Maciej Pawlikowski, petrograf, mineralog, z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, w swoim artykule pt. Tajemnice Egiptu z perspektywy badań mineralogicznych pisze:

„Dobrze datowane osady eoliczne z okresu przejściowego pomiędzy neolitem i tzw. dynastią 0 wskazują, że był to okres bardzo suchy, w którym Nil nie wylewał (…). Z badań geologicznych i archeologicznych na obszarze Herakompolis i El Tarif w Górnym Egipcie wynika, że pomiędzy schyłkowym neolitem a okresem pre- i protodynastycznym klimat był wyjątkowo niesprzyjający rolnictwu. Nil nie wylewał i nie nawadniał”.

Wylewów Nilu nie było najprawdopodobniej aż do ok. 2000 p.n.e., kiedy to klimat światowy uległ ochłodzeniu o 2 °C. Pojawiła się wtedy Sahara i inne wielkie pustynie, których nigdy dotąd nie było. W Alpach zaś pojawił się lodowiec.

Epoka miękkich skał – księżycowa epoka

Ten niezwykły, trwający ok. 1000 lat okres, kiedy Księżyc znajdował się blisko Ziemi, nazwany został w niniejszej pracy epoką miękkich skał. W epoce tej skały były bardziej miękke i podatne na obróbkę aniżeli obecnie, ponieważ Księżyc znajdował się wówczas znacznie bliżej Ziemi.

Okres gładzony – ok. 3200–2500 BC

Około 3200 lat p.n.e. skały zmiękły na tyle, że można było rzeźbić naczynia w ekstremalnie twardych skałach, jak granit, dioryt czy bazalt. Tę datę otrzymujemy na podstawie badań naczyń z twardych skał w Egipcie, które były ręcznie obrabiane rylcami–celtami, od ok. 3200 lat p.n.e, do 2500 lat p.n.e. Natomiast kolosalne monumenty rzeźbione w istniejących formacjach skalnych (miasta, pałace, piramidy), zaczynają powstawać od ok. 2700 lat p.n.e., i kończą się ok. 2500 lat p.n.e. Datę tę otrzymujemy na podstawie datowania Piramidy Cheopsa, Chefrena i innych piramid w Egipcie. Księżyc zbliżał się do orbity geostacjonarnej ok. 2700 lat p.n.e. Skały zmiękły wówczas na tyle, że z łatwością można było rzeźbić nie tylko kolosalne monumenty w monolitycznych skałach jak np. piramidy. Wszystkie monumenty neolityczne były pierwotnie (ok. 2700–2500 p.n.e.), rzeźbione w istniejących formacjach skalnych „na gładko”, tzn. bez żadnych wzorów przypominających bloki, kamienie lub cegły.
Złoty, boski okres gładzony był zapewne interpretowany jako czas wielkiej przychylności bogów, którzy zmiękczyli wszystkie kamienie na świecie, umożliwiając ludziom rzeźbienie pałaców, zamków, domów i mieszkań wprost w istniejących skałach – bez potrzeby uciążliwego ich budowania.

Hipoteza mówiąca, że skały w III tysiącl. p.n.e. były bardziej miękkie aniżeli obecnie, jest niewątpliwie jednym z najbardziej kontrowersyjnych wniosków autora. Skonfrontujmy z tą – wydawałoby się zrazu absurdalną – hipotezą garść faktów.

W Krzemionkach Opatowskich, w neolicie, w latach 2700–2400 p.n.e., wydrążono przeszło 700 szybów w poszukiwaniu krzemiennych brył. Miękką wówczas skałę wapienną, drążono tu nawet narzędziami... rogowymi.

„Trudno nam dzisiaj uwierzyć, że za pomocą miedzianych świdrów czy pił można obrabiać nie tylko wapień, ale nawet kwarcyt czy granit. A przecież starożytni Egipcjanie właśnie tak to robili – w razie potrzeby pomagając sobie przy pracy narzędziami z kamienia. (Należy tutaj przypomnieć słynne neolityczne kopalnie krzemienia w Krzemionkach Opatowskich, gdzie szyby i chodniki drążono w skale nawet bez pomocy metalowych narzędzi, stosując jedynie kamienne i z rogu.)” Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska, Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 49

Miękkie skały – świadectwa, dowody.

Początek epoki miękkich skał – pierwsze naczynia z twardych kamieni

Przyjmijmy, że początek epoki miękkich skał wyznaczają pierwsze wyrzeźbienia naczyń w twardych kamieniach w Egipcie. Naczynia takie pojawiają się ok. 3200 lat p.n.e. Wykonane były z najtwardszych skał, takich jak bazalt, dioryt, granodioryt, granit, porfir i andezyt. Naczynia wyskrobywano z jednej bryły kamiennej, przypuszczalnie kawałkiem berylu lub dolerytu, które są twardsze od granitu. W twardych skałach można było efektywnie dłubać i rzeźbić dopiero od około 3200 lat p.n.e., kiedy – na skutek zbliżającego się przesilenia grawitacyjnego Ziemia–Księżyc – skały dostatecznie zmiękły i wyskrobanie naczynia z bryły twardej skały nie nastręczało wówczas żadnych trudności. Obecnie nie jesteśmy w stanie wyrzeźbić, wyskrobać czy wydrążyć podobnych naczyń (w twardej skale) żadnym minerałem, którego mogli używać wówczas Egipcjanie – nawet rylcem diamentowym. Naczynia rzeźbione, wyskrobywane w najtwardszych kamieniach są świadectwem tego, że od ok. 3200 lat p.n.e. kamienie były bardziej miękkie i podatniejsze na obróbkę. Na taki właśnie przebieg przesilenia grawitacyjnego wskazują wyniki badań naczyń kamiennych.

Otóż w Przeglądzie Geologicznym, vol. 53, nr 9, 2005, czytamy: Naczynia kamienne starożytnego Egiptu, Franc Zalewski*

„Prowadzone na terenie Egiptu, od czasów Napoleona, badania archeologiczne pozwoliły wielu muzeom świata uzbierać imponujące kolekcje eksponatów. Jedną z licznych grup zabytków stanowią naczynia kamienne wykonane ze skał krystalicznych. Ich liczba szacowana jest na około 30 000 egzemplarzy. (…) Surowce użyte do produkcji naczyń to takie skały magmowe i metamorficzne jak: bazalt, granit, porfir, dioryt oraz serpentynit i in. (…) Różnorodność form naczyń jest imponująca, zaczynając od płaskich tac, mis, dzbanów kończąc na skomplikowanych formach. Sposób ich obróbki i precyzja wykonania są godne podziwu. (…) Omawiane naczynia kamienne datowane są na lata 3200–2500 p.n.e.” * Zakład Mineralogii, Petrografii i Geochemii, Akademia Górniczo–Hutnicza, al. Mickiewicza 30, 30-059 Kraków

Ani wcześniej ani później naczyń z twardych kamieni nigdzie już nie wytwarzano, co wskazuje na „księżycową hipotezę” – na księżycową przyczynę wytwórczości naczyń z twardych kamieni. Naczynia z twardych skał z okresu predynastycznego i wczesnodynastycznego znajdują się m.in.: – w University College London, Anglia; – w Luwrze w Paryżu, Francja; – w Petrie Muzeum w Londynie, Anglia; – w Ashmolean Muzeum w Oxfordzie, Anglia.

Póżniej, kiedy skały zmiękły jeszcze bardziej, ok. 2700–2500 BC, bez problemów wyskrobywano w twardych skałach nie tylko naczynia, lecz wykonywano gigantyczne wyrzeźbienia w litej skale, gdzie usuwano setki tysięcy, a nawet miliony ton urobku skalnego. W tym to właśnie okresie czasu powstawała monumentalna architektura skalna na świecie. 

Neolitycznych monumentów nie budowano z kamieni, lecz rzeźbiono bezpośrednio w istniejących formacjach skalnych. Rzeźbienie monumentów neolitycznych, odbywało się poprzez usuwanie, zeskrobywanie materiału kamiennego, aż do uzyskania pożądanego kształtu. Rzeźbienie monumentów skalnych przypada na okres, ok. 2700–2500 lat BC. Rzucające się w oczy podobieństwa wyrzeźbień wielu monumentów skalnych, widoczne na całym świecie, jednoznacznie wskazują na podobny czas, w którym mogły zostać wykonane.